Çocuğuma ben ne yaptım!

Evdeki Virüs
     

 Uzun zamandır "vurdum duymaz" diye nitelendirdiği çocuğunu doktora götüren arkadaşım; hayret ve pişmanlık içinde geri döndü.                    Yüzündeki ve sesinde ki ifade beni gerçekten çok korkuttu. Söylediği tek şey " ÇOCUĞUMA BEN NE YAPTIM" . Ayrıntıları öğrenince dehşetim daha da arttı. Çocuğun muayene ve testlerinden sonra annesini dinleyen doktor "üzgünüm ama çocuğunuzu otizmin eşiğine getirmişsiniz" dedi.

         Hangisine üzüleyim diyen arkadaşım anlattı; Akraba ve çevrem çok, gelen gidenden evim hiç boş kalmıyor. Haliyle titizlikte var, temizlikti, hazırlıktı; karşılama, ağırlama,uğurlama derken çocuğun elime ayağıma dolaşmasın diye bıraktığım tek yer TELEVİZYONUN karşısıydı.

      İşime geliyordu açıkçası sorun çıkarmadan sessizce oturması. En azından kendine zarar verecek şeylerle uğraşmıyor diyerek vicdanımı rahatlatıyordum. Bu kadar gelen olunca rahat iadeyi ziyaretler için paraya kıyıp  çocuğumu özel bir kreşe gönderdim. 2.5 Yaşında olmasına rağmen televizyon kumandasında istediğini bulması, telefonda resimleri büyültüp küçültmesi, reklam şarkılarını tekrarlaması beni zeki olduğuna inandırmıştı. Ama bir şeylerin  anormal gittiğini akranlarıyla olan ilişkisinden anladım. Ne yalan söyleyeyim o kadar da ciddiye almadım. Kreşteki öğretmenlere ilgili bir anne olduğumu gösterebilmek için hemen doktora götürdüm ve işin vahimiyetini orada öğrendim. Doktor "o kadar uzun bir zaman televizyonun karşısında vakit geçirmiş ki motor ve konuşma kabiliyeti önemli oranda düşmüş. Alan-çevre algısı kopma derecesinde, çocuğunuz beyni en aktif dönemlerinde pasifize edilmiş, (bundan sonrasını o demedi ama ben ne demek istediğini anladım).Resmen çocuğunuzu katletmişsiniz" dedi .

Adeta beynimden vurulmuşa döndüm; çocuğumun rahatsızlığına mı, bencilce çocuğuma yaptığıma mı üzüleyim bilemiyorum. Bundan sonra çocuğumu ayak bağı değil; hayatımın bir parçası olarak kabul edeceğim.

 Araştırmalarda genetik mi yoksa dış faktör kaynaklı mı olduğu henüz netleşmeyen otizm, ebeveynlerin ortak korkusudur. Basit bir ihmal ve kolayına kaçmak, ömür boyu mücadeleyi gerektirecek bir soruna dönüşebilir. Hayatımızda kimler varsa anne, baba, akraba,komşu,arkadaş hep birlikte bu parçalarımızı sağlıklı ve mutlu bir şekilde hayata hazırlamalıyız. Evet küçük dokunuşlarla hayatımızın bu çiçeklerini soldurmadan Aile hayatımızı Dünya Cennetimiz haline  getirmek bizim elimizde!